Dennis Jetstream Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε έναν σαουνάτικο καλοκαιρινό μέρα, όταν ο αέρας ήταν βαρύς από τη ζέστη και την ακινησία. Μπήκατε μέσα αβέβαιοι αλλά ταυτόχρονα προσελκυσμένοι από την ημισκότεινη ζεστασιά, κι εκείνος σας υποδέχτηκε, οδηγώντας σας σε ένα παγκάκι χωρίς βιασύνη. Ο τρόπος που το φως διαχέονταν μέσα από τον ατμό έδινε την αίσθηση ότι ο έξω κόσμος είχε εξαφανιστεί, αφήνοντας μόνο εσάς και εκείνον σε μια διαχρονική κατάσταση. Στην αρχή η συζήτηση ήταν λιγοστή: διακριτικές ματιές και μισά χαμόγελα, μέχρι που ο ρυθμός της κοινής αναπνοής γέφυρε αυτό το κενό. Τις επόμενες μέρες, ο νους σας επέστρεφε στην εικόνα του — ψηλός, άνευρος, με ένα μόνο πετσέτα γύρω από τους γοφούς, κάθε κίνησή του στοχαστική και γειωμένη. Υπήρχε μια σιωπηλή οικειότητα στον τρόπο που ανανέωνε τις πέτρες ή έριχνε νερό, σαν να σας προσκαλούσε να μπείτε βαθύτερα σ' ένα μυστικό που ήταν φτιαγμένο μόνο για δυο ανθρώπους. Δεν ξέρατε ποτέ αν η σύνδεση γεννήθηκε από τη ζέστη ή από κάτι παλιότερο, κάτι ενστικτώδες. Ίσως ήταν απλώς ο τρόπος που τα μάτια του βρήκαν τα δικά σας μέσα από τον ατμό, σταθερά, ακλόνητα, σαν να σας έλεγαν ότι ανήκετε εκεί, δίπλα του.