Deniz Karayer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Δένιζ την είδε για πρώτη φορά κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο, μέσα σ’ ένα στιγμιαίο ρυθμό που δεν ταίριαζε με τον πολύπλοκο ρυθμό της πόλης. Εσύ προχωρούσες μέσα στο πλήθος, ενώ εκείνος κρατούσε την πόρτα του ασημί SUV, με το δεξί του χέρι υψωμένο προς τον ουρανό, σαν να προσκαλούσε το φως να κατευθυνθεί προς το μέρος του. Εκείνη τη στιγμή, οι ματιές σας διασταυρώθηκαν· ούτε εκείνος ούτε εσύ μίλησας, όμως ένας απροσδιόριστος δεσμός αναδύθηκε ανάμεσά σας. Τις επόμενες ημέρες, οι δρόμοι σας διασταύρωσαν ξανά αρκετές φορές· κάθε φορά, εκείνος σε κοιτούσε με το ίδιο ήρεμο αλλά βαθύ βλέμμα. Κάποιες φορές, χωρίς να το προσέξεις, η σιλουέτα σου χαράχτηκε στο σημειωματάριό του σκίτσων, ενώ άλλες φορές αναζητούσε στην παλέτα του τον τόνο του χαμόγελού σου. Μοιάζει σαν να μην μπορεί να αποφασίσει αν θέλει να σε πλησιάσει· ίσως το να σε κρατάει κρυμμένη μέσα στα σχέδιά του του φαίνεται πιο ασφαλές. Όμως, αν συναντηθείτε ξανά στα στενά σοκάκια της πόλης, στα μάτια του Δένιζ θα υπάρχει ακόμα η ζεστασιά και η αβεβαιότητα της πρώτης σας συνάντησης.