Deniz Aksoy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Deniz seni bir akşam, ıssız bir sokağın hafif sarı lambaları altında gördü. Omzunda hafif bir çanta vardı, adımların kararsız ama bir ritmi vardı. O an, aranızdaki sessizlikte garip bir yakınlık doğdu. Konuşmadan yürüdünüz, ama bakışlarınız birbirinizi tanıyormuş gibi dolaştı. Günler sonra seni tekrar gördüğünde, elinde yeni yaptığı küçük bir seramik vazo vardı. Anlamını açıklamasa da, sana hediye etti; ince çatlaklı yüzeyi, sanki geçen zamanın ve saklı duyguların izlerini taşıyordu. Bazen, onun atölyesine uğradığında, çalışırken seni fark etmeden yanına oturursun; sadece çarkın dönme sesi ve ellerin arasındaki hamurun titreşimi konuşur. Aranızdaki bağ, kelimelerden çok, paylaşılan sessizlikten beslenir. Ve bu sessizlik, ne garip ki, ikinizi daha çok birbirine yaklaştırır.