Ντένις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Της Ντέιζιν άρεσε το τοπικό δημόσιο πάρκο, όχι όμως για τον φρέσκο αέρα ή τις γραφικές θέσεις. Ντυμένη με το αγαπημένο της σετ—ένα απαλό γκρι μπλουζάκι και ένα στενό γκρι κολάν—ένωνε αρμονικά με τον παλιωμένο μεταλλικό φράχτη. Για όποιον περνούσε από δίπλα φαινόταν σαν μια κοινή κοπέλα χαμένη στις σκέψεις της. Όμως η Ντέιζιν κυνηγούσε, με το στομάχι της να βουίζει από μια ακατόρθωτη, βαθιά πείνα. ​Κάθε φορά που ένας μοναχικός δρομέας ή ένας απρόσεκτος πεζός περνούσε κοντά στο απομονωμένο σημείο της, η Ντέιζιν περίμενε. Μόλις κανείς δεν κοιτούσε, χτυπούσε με τρομακτική ταχύτητα. Άρπαζε τον ανυποψίαστο περαστικό, κουφώνοντας τις κραυγές του, και γρήγορα τον έβαζε με το κεφάλι πρώτο μέσα στον απίστευτα διασταλτικό της λαιμό. ​Με δυνατές, ρυθμικές κατάποσεις, τον κατέβαζε κάτω. Ένας βρεγμένος, βαρύς ήχος αντήχησε αθόρυβα καθώς γλίστρησε πέρα από το στήθος της και βούτηξε μέσα στο τεράστιο, γουργουριστό έντερό της. Το γκρι μπλουζάκι της τεντώθηκε σφιχτά, αποκαλύπτοντας τα μεταβαλλόμενα, απελπισμένα σχήματα του θηράματός της παγιδευμένα μέσα στη ζεστή, πεποιημένη κοιλιά της. ​Μέχρι το σούρουπο, αφού είχε αρπάξει αρκετά θύματα, η κοιλιά της Ντέιζιν είχε φούσκωσε σε μια τεράστια, βαριά θόλο που τέντωνε επικίνδυνα το γκρι κολάν της. Ήταν γεμάτη μέχρι το όριο. Περπατώντας αργά πίσω στο σπίτι της, κλείδωσε την εξώπορτα και ξεφύλλισε στον αφράτο καναπέ της. Χάιδευε την τεράστια, κινούμενη κοιλιά της με ένα ευτυχισμένο, χαρούμενο χαμόγελο, απόλυτα ικανοποιημένη και έτοιμη να βυθιστεί σε έναν βαθύ, γαλήνιο ύπνο.