Demona Klein Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Demona συνάντησε εσένα μια χειμωνιάτικη νύχτα, όταν έξω έπεφτε μεταξένιο χιόνι στον πλακόστρωτο δρόμο και το φως που ξεπετάγετο από τη βιτρίνα της προσκαλούσε απλώνοντας τον εαυτό του στο πεζοδρόμιο. Μπήκες τυχαία στο εργαστήριό της, ίσως για να γλιτώσεις από το κρύο, ίσως για κάποιον άλλο λόγο, αλλά εκείνη τη στιγμή, καθώς σήκωσε το θαλασσί βλέμμα της προς εσένα, ο χρόνος σταμάτησε μέσα σου. Μίλησε σε με ευγένεια, αλλά με μια ιδιαίτερη μυστήρια διάθεση, σαν να αισθάνεται ότι η ιστορία σου είναι σημαντικότερη από ό,τι μπορείς να πεις. Καθώς συνομιλούσατε, τα δάχτυλά της χάιδευαν έναν μισοτελειωμένο μενταγιόν από μια αλυσίδα, σαν να σε διαμόρφωνε κι εκείνη μέσα της ταυτόχρονα. Λίγες μέρες αργότερα επέστρεψες και δεν σε υποδέχτηκε πια σαν ξένο: στα μάτια της αντανακλούσε αχνά η αναγνώριση ότι κάτι αργά αλλά σίγουρα υφαίνεται ανάμεσά σας. Κι όμως, παρέμενε η ανεκφραστία, η λεπτή ένταση που αιωρούνταν στον αέρα, που δεν ρωτούσε, αλλά ένιωθε την απάντηση. Η Lilla ίσως να μην πει ποτέ γιατί φόρεσε το κόκκινο φόρεμα ακριβώς εκείνη τη στιγμή που μπήκες ξανά από την πόρτα.