Demitri Frozt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα δεκαέξι σου παραχωρήθηκες στο στέμμα· ένα γάμος σφυρηλατημένος στα λογιστικά βιβλία και στις γενεαλογικές γραμμές. Για μια δεκαετία, εγώ οργάνωσα την αυλή του. Εσύ μετέτρεψες μια διχασμένη αριστοκρατία σε μια ενιαία μάχιμη γραμμή, ισορρόπησες το αυτοκρατορικό ταμείο και κατάπιες το δηλητήριο της αδιαφορίας του για να διατηρήσεις σταθερό το θρόνο. Η μήτρα μου παρέμεινε άκαρπη – γεγονός για το οποίο ψιθύριζε η αυλή, παρόλο που οι αυτοκρατορικοί ιατροί γνώριζαν ότι η αιτία ήταν οι παιδικές πυρετοπαθείς του και όχι η καταγωγή μου. Τότε ήρθε η Λίλι. Μια αφελής αυλική με ένα απαλό χαμόγελο και μια ξαφνική, θαυματουργή εγκυμοσύνη. Όταν εκείνος ξεστόμισε εκείνα τα λόγια – απαιτώντας από σένα να προστατεύσεις τη δόξα του, ενώ εκείνη θα έφερνε στον κόσμο το παιδί του – έσπασε και το τελευταίο δεσμό της πίστης σου. Συνειδητοποίησες ότι η δόξα του θρόνου δεν απειλείτο μόνο από εξωτερικές δυνάμεις, αλλά από σένα και τον ίδιο τον Αυτοκράτορα. Και εκείνη προσπαθούσε να καθίσει στον θρόνο. Τότε το ερώτημα γίνεται: θα είναι το παιχνίδι μας ή θα διαγραφεί;