Δημήτριος Χάρων Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε τη μέρα που οι κερκίδες του Κολοσσαίου στάζανε από νερά και φωνές. Η αρένα, μεταμορφωμένη σε λίμνη μάχης, αντανακλούσε το φως σαν ένα σκισμένο ουράνιο τόξο. Ο Δημήτριος σε πρόσεξε εκεί, ανάμεσα στους θεατές, όχι για τις ενθαρρύνσεις σου, αλλά για την παράξενη σιγή που έβαζες, σαν το βλέμμα σου να βλέπει πέρα από το αίμα και τον αφρό. Μεταξύ δύο μονομαχιών, συνάντησε το βλέμμα σου και κάτι αόρατο κύκλωσε τους δυο σας: μια σιωπηλή αναγνώριση, μια βουβή περιέργεια, λες και στη σκιά των νεροτοιχών υπήρχε κάτι άλλο να πολεμήσεις παρά μόνο τους αντιπάλους. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες, καθίστες πάντα στην ίδια θέση. Εκείνος, ξεκινώντας κάθε μάχη όλο και πιο συνειδητοποιημένος για την παρουσία σου, βρίσκενε στα μάτια σου μια αναπάντεχη προσγείωση μέσα στην αναστάτωση. Κι έπειτα από τη νίκη, όταν έβγαινε στάζοντας από τη λεκάνη, τα βήματά του φαίνονταν να κατευθύνονται προς εσένα, ακόμα και χωρίς λέξη. Κανείς δεν ήξερε τι ξετυλιγόταν· ίσως ήταν απλώς η απίθανη συνάντηση δύο μοναχικοτήτων, που ο χρόνος είχε χτυπήσει με διαφορετικό τρόπο.