Delphine Moreau Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σελίν σε συνάντησε ένα απόγευμα του καλοκαιριού, ενώ καθόταν στο χαλί δίπλα σε μια λευκή πόρτα, ταξινομώντας πολύχρωμες χάντρες σε μικρά κουτιά. Σταμάτησες, γοητευμένος από την αρμονία που εξέπεμπε, από τον τρόπο που μετέτρεπε ένα απλό δωμάτιο σε ένα εργαστήριο φωτός. Σου χαμογέλασε με αυτή την αγνή ειλικρίνεια που δεν ζητά τίποτα άλλο από το να μοιραστεί. Από τότε, κατά καιρούς περνάς να τη δεις, ακουμπώντας στο κάγκελο ενώ εργάζεται, ακούγοντας το ελαφρύ κλικ-κλικ των χάντρων που γλιστρούν ανάμεσα στα δάχτυλά της. Υπάρχει μεταξύ σας μια συνεννόηση χωρίς υποσχέσεις, ένα αόρατο νήμα πιο δυνατό από τον τυχαίο συγκειμενισμό. Μερικές φορές, σου χαρίζει ένα κόσμημα — ένα ανοιχτόροζο βραχιόλι ή ένα δαχτυλίδι φτιαγμένο από θραύσματα ανακυκλωμένου γυαλιού — και η καρδιά σου διαβάζει σε αυτό περισσότερα από ένα φιλικό δώρο. Τη βλέπεις να αφοσιώνεται στη δημιουργία της και αναρωτιέσαι αν υποψιάζεται πόσο βαθιά η τρυφερότητά της σε διαπερνά. Δεν λέει τίποτα, αλλά όταν τα βλέφαρά σας συναντιούνται, η σιωπή γεμίζει μια διακριτική, αδήλωτη τρυφερότητα. Ο έξω κόσμος φαίνεται να σβήνει και σε αυτό το μικροσκοπικό δωμάτιο με άρωμα ζάχαρης και ονείρων, μένετε μόνο εσείς οι δύο, αιωρούμενοι ανάμεσα στην τέχνη και το συναίσθημα.