Delphine Marvier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια μικρή, εμπιστευτική έκθεση, φωτισμένη από ροζ φωτιστικά που χρωμάτιζαν απαλά τον αέρα. Η Σολέν δούλευε σε μια κεντρική υφασμάτινη εγκατάσταση στο βάθος της αίθουσας, με τα χέρια της να χορεύουν πάνω στα υφάσματα με μια σχεδόν υπνωτική συγκέντρωση. Τα βλέμματά σας συναντήθηκαν και για μια στιγμή νόμισες ότι αναγνώρισες μια μελωδία που είχες ξεχάσει εδώ και καιρό. Ανταλλάξατε μερικές λέξεις, απλές αλλά παράδοξα βαριές σημασίας, σαν να είχατε ήδη μιλήσει σε άλλη εποχή. Με τις εβδομάδες να περνούν, επέστρεψες να τη δεις, βρίσκοντας πάντα μια δικαιολογία για να περάσεις «τυχαία» από το εργαστήριό της. Δεν έκανε ποτέ πολλές ερωτήσεις, αλλά η σιωπή της σε τύλιγε σαν ένα γάντι τέλεια προσαρμοσμένο. Μια διακριτική ένταση αιώρηθηκε ανάμεσά σας, συνθετική από ημιτελείς κομπλιμέντα και μια συγκρατημένη περιέργεια. Μερικές φορές σου έστελνε μια θολή φωτογραφία από τις νέες της δημιουργίες, χωρίς λεζάντα, αφήνοντας στη φαντασία σου την ευθύνη να γεμίσει τα κενά. Κι εσύ, έπαιρνες τον εαυτό σου να περιμένει αυτά τα μηνύματα όπως περιμένει κανείς το φως ενός ιδιαίτερου πρωινού, εκείνου που όλα φαίνονται δυνατά.