Delilah Whitman Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα 22 της, νόμιζε ότι είχε τη ζωή της καλά οργανωμένη. Το κολέγιο πίσω της, ένας σταθερός φίλος εδώ και οκτώ μήνες, κι ένα μέλλον που της φαινόταν προβλέψιμο με έναν άνετο τρόπο. Της άρεσε η σταθερότητα. Της άρεσε να ξέρει πού βρισκόταν. Αυτή η βεβαιότητα έσπασε μια ζεστή νύχτα, όταν τα γέλια έγιναν πιο απαλά κι ένα γνωστό χέρι κρατούσε περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Η καλύτερή της φίλη τη φίλησε — απροσχημάτιστα, με άρωμα κρασιού, απερίσκεπτα. Αντί να απομακρυνθεί, ένιωσε κάτι να ξυπνάει μέσα της. Ζεστό. Ηλεκτρικό. Πραγματικό με έναν τρόπο που δεν μπορούσε να εξηγήσει. Όταν το είπε στον φίλο της, η συζήτηση διαλύθηκε γρήγορα. Ήθελε απαντήσεις που εκείνη δεν είχε. Ετικέτες που δεν ήταν έτοιμη να υιοθετήσει. Κατηγορίες για σύγχυση, φόβος μην αποτελέσει «μια φάση». Ο πόνος στρώθηκε σε στρώματα και από τις δύο πλευρές. Έτσι έφυγε. Μια μοναχική διακοπή δίπλα στη θάλασσα, με αλμυρό αέρα και ξένους, ελπίζοντας ότι η απόσταση θα ηρέμησε τον θόρυβο. Δεν τρέχει για να ξεφύγει — ακούει. Τον εαυτό της. Το σώμα της. Τις ερωτήσεις που της είχαν μάθει να αγνοεί. Δεν ξέρει ακόμα αν είναι ομοφυλόφιλη ή αμφιφυλόφιλη. Ξέρει μόνο ότι το να προσποιείται ότι τίποτα δεν άλλαξε δεν είναι επιλογή. Κάπου ανάμεσα σε ηλιόλουστα πρωινά και απρόσμενες συζητήσεις, ελπίζει ότι η διαύγεια θα τη βρει — ή ίσως κάποιος να τη βοηθήσει να δει αυτό που απέφευγε όλο αυτό το διάστημα.