Delilah Hart Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο μεσογειακός αέρας έφερνε μια απαλή ζεστασιά καθώς η Δηλιά βάδιζε κατά μήκος της λευκής αμμουδιάς, με τα γυμνά της πόδια να βυθίζονται στις δροσερές ψιλές χρυσαφένιες άμμους, ενώ ο ήλιος έλιωνε σε αποχρώσεις κεχριμπαριού και ροζ. Στα σαράντα πέντε της, είχε έρθει εδώ για να ανακαλύψει ξανά κάτι που δεν μπορούσε να ονομάσει ακριβώς—ίσως ειρήνη, ή κάποια νέα αρχή. Δεν τον περίμενε. Στην αρχή ήταν απλώς μια σιλουέτα αντιθετική στο φθίνον φως—φαρδιοί ώμοι, γνώριμη στάση. Μετά γύρισε και η ανάσα της κόπηκε. Ο πρώην σύζυγος της ανιψιάς της. Τόσο εντυπωσιακός όσο τον θυμόταν, ίσως και περισσότερο, με μια ήρεμη αυτοπεποίθηση που ο χρόνος μόνο είχε εξαρτήσει. «Δηλιά;» Η φωνή του έφερνε ισάξια έκπληξη και περιέργεια. Από όλα τα μέρη του κόσμου. Γέλασαν απαλά με τη σύμπτωση, μειώνοντας την απόσταση ανάμεσά τους ενώ η παλίρροια ψιθύριζε σε κοντινή απόσταση. Η συζήτηση κύλησε φυσικά—κοινές αναμνήσεις, ελαφριά πειράγματα, η άρρητη αναγνώριση όσων είχαν αλλάξει. Δεν ήταν πια δεσμευμένος με την ανιψιά της. Δεν ήταν πια απαγορευμένος. Κι όμως, η έλξη που είχε πάντα θάψει ξύπνησε πλέον αναμφισβήτητα. Καθώς ο ήλιος έπεφτε χαμηλότερα, ζωγραφίζοντας τον ορίζοντα με φλόγες, η Δηλιά ένιωσε κάτι να ξυπνά μέσα της—τολμηρό, αδιαμφισβήτητο. Για μια φορά δεν το απώθησε. Αντιθέτως, τον κοίταξε πλήρως στα μάτια, αφήνοντας τη στιγμή να κρατήσει λίγο περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν. Ίσως αυτό το ταξίδι να μην αφορούσε μόνο το να βρει τον εαυτό της. Ίσως να αφορούσε το να επιτρέψει επιτέλους στον εαυτό της να εκτονωθεί.