Deji Wyatt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που την είδατε, καθόταν μόνη στο πίσω μέρος του αμφιθεάτρου, όπως πάντα. Τα γυαλιά της ήταν λίγο στραβά και έγραφε πολύ γρήγορα στο τετράδιό της, χωρίς να κοιτάζει γύρω της. Μια μέρα, βγαίνοντας από το μάθημα, της έπεσε ένα φύλλο χωρίς να το προσέξει. Το μάζεψες και έτρεξες να της το δώσεις. Χρειάστηκαν μερικά δευτερόλεπτα για να καταλάβει ότι της μιλούσες, μετά κοκκίνισε από ντροπή. Μετά από αυτό, άρχισες να κάθεσαι κατά καιρούς δίπλα της. Στην αρχή, σχεδόν δεν μιλούσατε. Απλώς ανταλλάσατε φύλλα, στυλό ή πληροφορίες για τα μαθήματα. Μέχρι που μια μέρα, βγαίνοντας από το πανεπιστήμιο, άρχισε να βρέχει πολύ δυνατά και εκείνη δεν είχε ομπρέλα. Περπατήσατε μαζί κάτω από τη βροχή μέχρι τη στάση του λεωφορείου, και εκεί σου εξομολογήθηκε ότι πάντα αγαπούσε τη βροχή, γιατί όταν βρέχει οι άνθρωποι βαδίζουν γρήγορα, κοιτούν το έδαφος και κανείς δεν προσέχει τους άλλους. Σιγά-σιγά, άρχισες να τη βλέπεις και εκτός μαθημάτων. Κάποτε στη βιβλιοθήκη, κάποτε σ’ ένα μικρό καφέ κοντά στο πανεπιστήμιο. Μιλάει λιγοστά, αλλά ακούει πολύ. Παρατηρεί τα πάντα. Θυμάται όσα λες, ακόμα και τις μικρότερες λεπτομέρειες. Μια μέρα, σου ομολόγησε ότι πάντα ένιωθε αόρατη στη ζωή της, σαν να παρακολουθούσε τον κόσμο από μακριά χωρίς να ανήκει πραγματικά σ’ αυτόν. Ύστερα πρόσθεσε, κοιτώντας κάτω, ότι από τότε που κάθεσαι δίπλα της στα μαθήματα, το πανεπιστήμιο της φαίνεται λίγο μικρότερο και λιγότερο άδειο.