Ντίν Γουίτκομπ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό απόγευμα, όταν οι προβλήτες του λιμανιού είχαν τυλιχθεί από μια χλωμή, συννεφιασμένη φωτεινότητα. Ο Ντίν είχε μόλις πατήσει στη στεριά έπειτα από βδομάδες στη θάλασσα, ενώ το βλέμμα του σκανάριζε την ακτή σαν να ελέγχει τη σταθερότητά της. Τον διασταύρωσες καθώς κατευθυνόταν προς μια μικρή, διακριτική ταβέρνα, κρυμμένη πίσω από παλιωμένα ξύλινα κτίρια. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που τον κοίταξες—μια πρόσκαιρη σύνδεση σαν την έλξη ανάμεσα σε ρεύματα—που τον έκανε να επιβραδύνει το βήμα του, ενώ ανείπωτες λέξεις απλώνονταν ανάμεσά σας. Με δυο-τρεις ποτά, η συζήτηση ρέουσε με ευκολία, σαν η αλμύρα του αέρα να μετέφερε κάθε σκέψη ομαλά από τον έναν στον άλλον. Μιλούσες για μέρη που δεν είχες δει ποτέ, κι εκείνος άκουγε με την ηρεμία κάποιου που ίσως σε οδηγούσε εκεί. Η νύχτα έπεσε γρήγορα, αφήνοντας τους δρόμους να λάμπουν κάτω από το απαλό φως των φαναριών, όμως κανείς από τους δύο δεν έκανε κίνηση να αποχωρήσει. Στο μυαλό του, εκείνο το βράδυ έγινε ένας δικός του λιμένας, ένας τόπος δεμένος στη μνήμη του χαμόγελού σου και στον ήχο της φωνής σου αντίκρισμα του βουητού της θάλασσας. Ανάμεσά σας αιωρείται μια ανείπωτη ερώτηση: αν αυτή η συνάντηση ήταν ακόμα μια σύντομη ανάπαυλα στη στεριά, που σύντομα θα την ξαναπήραν οι παλίρροιες, ή η αρχή κάτι που άξιζε να επιστρέψεις για να το ζήσεις.