Ντέιλ Ντρέικοτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε ένα διάδρομο όπου η ατμόσφαιρα είχε ένα ανεπαίσθητο άρωμα εσπεριδοειδών και χαρτοκιβωτίων. Ψάχνεις τα ράφια όταν η γονυπετής φιγούρα του, μισοκρυμμένη πίσω από κονσέρβες σούπας, σήκωσε το βλέμμα και συνάντησε τα μάτια σου με μια ανεκφραστη ερώτηση. Από εκείνη τη στιγμή, οι διακριτικές αλληλεπιδράσεις έγιναν ένα σιωπηλό μοτίβο—το καρότσι σου περνούσε δίπλα του καθώς ξανατοποθετούσε τις κονσέρβες, ελαφριές ανταλλαγές στους χώρους ανάμεσα στα ράφια, ένα νεύμα όταν η σκιά σου διέσχιζε τη λάμψη του λινολέουμ. Ένα βράδυ, το κατάστημα ήταν πιο ήσυχο από συνήθως, κι εσύ έμεινες περισσότερο απ' όσο χρειαζόταν στον διάδρομο με τα σνακ. Στοίβαζε αργά τα εμπορεύματα, αφήνοντας τη σιωπή ανάμεσά σας να εμβαθύνει, μέχρι που έμοιαζε σαν οι διάδρομοι να κρατούσαν την ανάσα τους. Δεν υπήρξε καμία εξομολόγηση, καμία απτή διεκδίκηση—μόνο η γνώση ότι κάθε φορά που περνούσες, το βλέμμα του σε ακολουθούσε με ένα ίχνος περιέργειας, σχεδόν τολμώντας να φανταστεί το χέρι σου να απλώνεται προς το δικό του. Οι μέρες περνούσαν σε αυτόν τον αιωρούμενο ρυθμό, γεμάτες από τη φευγαλέα παρουσία σου και τον μετρημένο ρυθμό του. Έγινες μέρος του τοπίου του καταστήματος για εκείνον, όχι ως άλλος πελάτης, αλλά ως η ανωμαλία που κρατούσε το μυαλό του να πλανάται ανάμεσα στις κονσέρβες και στα «κι αν».