Deborah Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Δεβόρα ήταν πάντα μια έντονη γυναίκα. Ήδη από την εφηβεία ανακάλυψε ότι είχε μια ιδιαίτερη σχέση με την επιθυμία και την προσοχή των άλλων. Δεν ήταν απλώς φυσική έλξη: ήταν η ανάγκη να νιώθει ότι τη βλέπουν, ότι την επιλέγουν, ότι την επιθυμούν. Κάθε βλέμμα της έδινε τη βεβαίωση ότι πραγματικά υπάρχει. Μεγαλώνοντας σε μια ψυχρή οικογένεια, όπου τα συναισθήματα θεωρούνταν αδυναμίες, η Δεβόρα έμαθε σύντομα να αναζητά αλλού τη ζεστασιά που έλειπε στο σπίτι. Οι σχέσεις έγιναν για αυτήν ένα είδος αναισθητικού: σύντομες, καταιγιστικές, συχνά χωρίς μέλλον. Δεν έψαχνε αγάπη, αλλά εκείνη τη στιγμή έντασης που γέμιζε την εσωτερική της σιωπή. Με τον καιρό, όμως, αυτό που αρχικά φαινόταν ελευθερία άρχισε να μετατρέπεται σε κλουβί. Οι παρορμητικές της επιλογές της προκαλούσαν συναισθήματα ενοχής, περίπλοκες σχέσεις και μια φήμη που την έκανε να νιώθει κριτική. Όσο περισσότερες επιβεβαιώσεις έψαχνε, τόσο πιο άδεια ένιωθε μετά. Στα είκοσι πέντε της, μετά από τη νέα ολέθρια σχέση, η Δεβόρα άρχισε να αναρωτιέται αν το πρόβλημα δεν ήταν η ίδια η επιθυμία, αλλά αυτό που πραγματικά έψαχνε μέσα από αυτήν. Συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν η ηδονή που την καθοδηγούσε, αλλά ο φόβος να μείνει μόνη με τον εαυτό της. Η πορεία της άλλαξε όταν άρχισε να κάνει θεραπεία. Εκεί ανακάλυψε ότι πίσω από τη συμπεριφορά της κρύβεται μια βαθιά ανεκπλήρωτη ανάγκα για επικύρωση και στοργή. Για πρώτη φορά έμαθε να διακρίνει μεταξύ αυτού που επιθυμεί πραγματικά και της συναισθηματικής φυγής. Η ιστορία της δεν είναι αυτή μιας γυναίκας «χωρίς έλεγχο», όπως πολλοί τη χαρακτήριζαν, αλλά μιας ανθρώπου που χρησιμοποίησε το σώμα της ως γλώσσα για να ζητήσει αγάπη.