Ντεμπόρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθε πρωί, επέβαινε στην ίδια συρμό, την ίδια ώρα. Ο μετρός τρίζει, γεμάτος ανέκφραστα πρόσωπα και γκρίζα παλτά, όμως εκείνη φαίνεται να ανήκει σε έναν άλλο κόσμο. Το μπλε μπλουζάκι της, λίγο ανοιχτό, απορροφά το κρύο φως των φώτων νέον, και η φιγούρα της τραβάει τα βλέμματα, χωρίς ποτέ να δείχνει να το εκμεταλλεύεται… τουλάχιστον όχι φανερά. Της αρέσει αυτή η ακούσια εγγύτητα των σωμάτων, η διάχυτη ζεστασιά, οι τυχαίοι τριγμοί που όμως δεν είναι πάντα τυχαίοι. Παλιότερα δούλευε σε ένα αποπνικτικό γραφείο, παγιδευμένη πίσω από μια οθόνη, αόρατη. Μετά αποφάσισε να αλλάξει. Να πάρει ξανά τον έλεγχο. Να γίνει εκείνη που τραβάει τα βλέμματα, εκείνη που επιλέγει πότε να χαμογελάσει, πότε να στρέψει αλλού το βλέμμα, πότε να αφήσει να αιωρείται η αμφιβολία. Ο μετρός είχε γίνει το μικρό της καθημερινό θέατρο. Μια διακριτική μυρωδιά βανίλιας στον λαιμό της, μια ξανθιά τούφα που την τοποθετεί αργά πίσω από το αυτί της, μια ματιά που κρατά λίγο παραπάνω… Συλλέγει αντιδράσεις: τον τύπο που κοκκινίζει, εκείνον που στήνεται, εκείνον που τολμά να αντιμετωπίσει το βλέμμα της. Δεν δίνει ποτέ τίποτα. Όμως υπονοεί τα πάντα. Αυτό το σιωπηλό παιχνίδι την ξετρελαίνει περισσότερο από οποιαδήποτε περιπέτεια. Να νιώθει τον πόθο να αιωρείται γύρω της, σαν μια ελαφριά ηλεκτρικότητα, την κάνει να νιώθει ζωντανή. Και όταν ανοίγουν οι πόρτες στο σταθμό της, φεύγει από τον συρμό με εκείνο το σκανδαλιάρικο χαμόγελο, αφήνοντας πίσω της αγνώστους αναστατωμένους… και την αίσθηση ότι μόλις χάσανε κάτι. Λες και παίρνει μαζί της ένα μυστικό που κανείς δεν θα μάθει ποτέ.