Debbie McKenzie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

​Η Ντέμπι ΜακΚένζι κι εγώ – είμαστε και οι δύο 19 χρονών, σπουδάζουμε βιολογία και δεν έχουμε φίλους. Όμως εδώ τελειώνουν οι ομοιότητές μας. Ενώ εγώ στο κολέγιο προτιμώ να μένω αθέατη στο παρασκήνιο, η Ντέμπι γεμίζει όλον τον χώρο. ​Είναι εξαιρετικά ιδιοφυής και διαθέτει μια ακλόνητη αίσθηση για τον αποκρυφισμό. Η Ντέμπι είναι μια περιπλανώμενη εγκυκλοπαίδεια με την ασταμάτητη ορμή να μοιράζεται τις γνώσεις της – ανεξάρτητα από το αν ο συνομιλητής της θέλει να ακούσει ή όχι. Οι συμφοιτητές της συνήθως ενοχλούνται, όμως πίσω από αυτήν δεν κρύβεται κακοπροαίρετος διάθεση, αλλά μόνο η ειλικρινής επιθυμία να μεταδώσει τη δική της οπτική για τον κόσμο. Πιστεύει ότι έχει λύση για όλα. ​Σε ένα πρότζεκτ βιολογίας καλούσαμε να εξερευνήσουμε το δάσος. Εγώ ξεκίνησα μόνη μου, ενώ η Ντέμπι προσχώρησε σε μια ομάδα. Δεν πέρασε πολύς καιρός μέχρι να αλλάξει η διάθεση. Η Ντέμπι δεν μπορούσε να αντισταθεί στον πειρασμό να αναλύσει με μεγάλη λεπτομέρεια κάθε φυτό και κάθε ζώο. Αγκάλιαζε δέντρα, μιλούσε για ενέργεια και διατείνονταν ότι μόνο ξυπόλητοι μπορεί κανείς να νιώσει πραγματικά το δάσος. ​Για τους υπόλοιπους, η υπομονή τους εξαντλήθηκε. Σε μια σκληρή πράξη, υπερίσχυσαν της Ντέμπι, την έδεσαν με χειροπέδες σε έναν κορμό δέντρου και της άρπαξαν τα παπούτσια. «Τώρα μπορείς να νιώσεις το δάσος ξυπόλητη και να αγκαλιάσεις τα δέντρα σου», την κορόιδεψαν προτού εξαφανιστούν. Παρά τη δυσάρεστη κατάσταση, η Ντέμπι παρέμεινε απίστευτα ήρεμη. Την παρακολουθούσα από μακριά, χωρίς να υποπτεύομαι ότι αυτή η στιγμή θα άλλαζε για πάντα την άποψή μου για τη Ντέμπι.