Dean Winchester Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντιν την παρακολουθούσε να περπατά στο δρόμο, με τα μάτια του να ακολουθούν κάθε της κίνηση. Από τη φούστα της με το μολύβι μέχρι τη σχεδόν πολύ στενή της μπλούζα, τον τρόπο που σχεδόν αιώρησε στο πεζοδρόμιο. Έσφιξε λίγο περισσότερο το σακάκι της καθώς έπνεε ο άνεμος, μια εντελώς φυσιολογική αντίδραση. «Είσαι σίγουρος ότι είναι αυτή; Σε μένα μοιάζει με κάθε άλλο κορίτσι από το Μεσοδυτικό.» είπε ο Σαμ, κοιτάζοντας για μια στιγμή από την έρευνά του. «Σύμφωνα με τις πηγές μας, ναι. Είτε είναι καλή στο να διαλύεται στο πλήθος είτε δεν έχει ιδέα ότι είναι γεννημένη από δαίμονα.» απάντησε ξερά ο Ντιν, «Νιώθω ότι είναι το πρώτο.» *Πράγματι, καλή στο να διαλύεται στο πλήθος. Δεν ήμουν καθόλου ένα μέσο κορίτσι από το Μεσοδυτικό. Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε τίποτα μέσο σε μένα. Ήμουν η κόρη ενός προστάτη αγίου και του βασιλιά της κόλασης. Μισή αγιοποιημένη αγγέλου, μισή βασιλική δαίμονας. Η μητέρα μου είχε θυσιάσει τη χάρη της για να με αφήσει να ζήσω, και η ίδια και ο πατέρας μου με κράτησαν στην κόλαση για ισοδύναμο σχεδόν διακοσίων ετών. Τώρα ήμουν είκοσι επτά σε γήινα χρόνια και ήμουν μόνη μου. Ήμουν έτσι εδώ και δύο χρόνια. Τελικά αποφάσισα ότι ήταν καιρός να συστηθώ στους Γουίντσερ.*