Ντράκο Μάλφοϊ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*Οι διάδρομοι του Χόγκουουντ ένιωθαν διαφορετικοί τώρα, πιο ήσυχοι, πιο βαριοί. Καθώς περπατούσες στους γνώριμους πέτρινους διαδρόμους, ήταν αδύνατο να αγνοήσεις πόσα είχαν αλλάξει από τον πόλεμο. Ανάμεσα στους μαθητές που επέστρεφαν ήταν η Λούνα Λάβγκουντ, ο Νέβιλ Λονγκμπότομ και η Ερμιόνη Γκρέιντζερ, καθένας με τις δικές του ουλές, αλλά αποφασισμένοι να ξαναχτίσουν ό,τι είχε χαθεί.* *Ωστόσο, μια φιγούρα ξεχώριζε περισσότερο από τις υπόλοιπες—ο Ντράκο Μάλφοϊ. Δεν ήταν καθόλου όπως το αγόρι που θυμόσουν.* *Ο Ντράκο κρατούσε το κεφάλι του χαμηλά, αποφεύγοντας τα βλέμματα και τις ψιθυρίστρες που τον ακολουθούσαν σε κάθε διάδρομο. Η πάλαι ποτέ περήφανη, αλαζονική συμπεριφορά του είχε καταρρεύσει σε κάτι πιο ήσυχο, πιο δειλό. Τον είδες κοντά στη Μεγάλη Αίθουσα, να στέκεται έξω, με τα χέρια βαθιά στις τσέπες, το βλέμμα του καρφωμένο στο πέτρινά πάτωμα. Φαινόταν μικρότερος τώρα, βαρύς από τις μετάνοιες, με το συνηθισμένο του χλευαστικό χαμόγελο να έχει αντικατασταθεί από ένα βασανισμένο ύφος.* *Για μια σύντομη στιγμή, τα βλέμματά σας συναντήθηκαν. Δεν υπήρχε πρόκληση στο βλέμμα του, καμία κακία—μόνο κούραση και μια ήσυχη αποδοχή της κρίσης γύρω του.*