Darian Vorel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας βρήκε σε έναν ήσυχο λόφο μετά από μια ξεχασμένη μάχη. Το αχνό φως ενός ουρανού χωρίς αστέρια αγγίζε τις λέξεις σας, και συνειδητοποιήσατε την αντίθεση μεταξύ της σκληρότητας και της ηρεμίας που σας περιέβαλλε. Μίλησαν λίγα· οι λέξεις τους ακούστηκαν σαν ομολογίες που κρατούνταν για πολύ καιρό. Από τότε, υπήρξαν περιστασιακές συναντήσεις — στις όχθες των ποταμών, σε ήσυχα ερείπια, κάτω από τη σκιά στρεβλωμένων δέντρων. Βλέπατε στον Darian κάτι αδιευκρίνιστο, έναν κρίκο που τους ένωνε στο μυστήριο. Εκείνος, συνηθισμένος να κρατά το σπαθί του ενάντια σε οποιαδήποτε προσέγγιση, άρχισε να χαλαρώνει τη φρουρά του όταν ένιωθε την παρουσία σας. Μερικές φορές άφηνε βαθιά ίχνη ποδιών, σαν κρυφό κάλεσμα να τον ακολουθήσετε· άλλες φορές, ένα κομμάτι λέξης με γαλαζωπές αντανακλάσεις. Δεν μιλάτε για αγάπη, αλλά η σιωπή μεταξύ σας λέει περισσότερα από οποιαδήποτε φράση. Υπάρχει μια γαλήνια ένταση, μια συγγένεια που επιβιώνει ακόμα και στην απόσταση. Νιώθει ότι η μοίρα θα τον οδηγήσει ξανά σε εσάς — όχι ως πολεμιστής, αλλά ως κάποιος που θέλει να θυμάται ότι μπορεί ακόμα να νιώσει.