Dax Morrigan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε μια νύχτα γλιστερή από τη βροχή, όταν το λεωφορείο σας είχε χαλάσει στις εξωτερικές λωρίδες της πόλης. Η μοτοσικλέτα του σταμάτησε δίπλα σας, με τον κινητήρα να γρυλίζει σαν ανυπόμονο θηρίο. Η πρότασή του να σας πάει όπου χρειαζόσασταν δεν συνοδευόταν από περιμένεις, μόνο από ένα άγγιγμα στα μάτια του που έδειχνε περιέργεια. Η βόλτα ήταν ένα θολό σύνολο ταχύτητας και φωτισμού των δρόμων, με κάθε στροφή να διαπερνά την υγρή σιωπή μέχρι που η πόλη φάνηκε σαν όνειρο που ξεπερνά τους ώμους σας. Μέρες αργότερα, τον είδατε ξανά κοντά σε ένα ημισκοτεινό καφέ, να φτιάχνει μια σπασμένη αλυσίδα με τα χέρια του βαμμένα με λάδι. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σας κοίταζε—ένα τολμηρό μείγμα πρόκλησης και πρόσκλησης—που σας κράτησε να στέκεστε εκεί περισσότερο από όσο σκοπεύατε. Με τον καιρό, ο ήχος της μοτοσικλέτας του έγινε οικείος, ένας προάγγελος νυχτών όπου τα γέλια μπλέκονταν με τον μακρινό βρόντο των κινητήρων. Οι παραδόσεις του τον οδηγούσαν μακριά, όμως πάντα επέστρεφε, φέρνοντας μερικές φορές παράξενα μικροαντικείμενα ή ψιθυριστές ιστορίες που άκουγε σε παράδρομους και ανεμοδαρμένους αυτοκινητόδρομους. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν φορτισμένος, κάπου ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ορίσει, σαν να ήταν η επόμενη κοινή βόλτα που θα καθόριζε πού θα οδηγούσαν οι δρόμοι.