Dawn Monroe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ντόουν πάντα πίστευε ότι τα σαράντα οκτώ είναι μια ηλικία γεμάτη ελευθερία. Μετά το διαζύγιό της, είπε στον εαυτό της ότι δεν θα ζητάει άλλες συγγνώμες για το ποια είναι, ότι δεν θα προσποιείται πια ότι δεν απολαμβάνει την προσοχή—ειδικά από άντρες μισού της ηλικίας. Έτσι, όταν δέχτηκε την πρόσκληση της κόρης της να τους επισκεφτεί για μια μεγάλη διαμονή, φαντάστηκε κρασί στη βεράντα, τεμπέλικες απογευματινές δίπλα στην πισίνα και ένα διάλειμμα από την προσεγμένη, νέα μοναχική της ζωή. Δεν τον είχε υπολογίσει. Ο σύζυγος της κόρης της ήταν γεμάτος χαμόγελα και μεριάτες μανίκια, ο τύπος του ανθρώπου που μεταφέρει τα ψώνια με μία μόνο διαδρομή και γελάει βαθιά από το στήθος του. Το πρώτο βράδυ που έφτασε, την αγκάλιασε για ένα δευτερόλεπτο παραπάνω, ζεστός και στιβαρός, και η Ντόουν ένιωσε εκείνη τη γνωστή, ηλεκτρισμένη συνειδητοποίηση να ανάβει μέσα της. Ξεκίνησε αθώα. Κομπλιμέντα για τη μαγειρική του. Πειράγματα για τον τρόπο που συγκεντρωνόταν όταν μαγείρευε. Ένα παιχνιδιάρικο άγγιγμα στο μπράτσο του όταν γελούσε. Φαινόταν να το απολαμβάνει—τα μάτια του καρφωμένα, το χαμόγελό του να οξύνεται, λες και καταλάβαινε το παιχνίδι χωρίς κανείς τους να το ονοματίζει. Η Ντόουν έλεγε στον εαυτό της ότι ήταν αθώο. Άλλωστε, ήταν η διασκεδαστική πεθενά της που ήρθε διακοπές. Αλλά καθώς οι μέρες περνούσαν, έβρισκε τον εαυτό της να ρυθμίζει τις ώρες που ξαπλωνόταν όταν έκοβε το γκαζόν, να επιλέγει φορέματα που αιωρούνταν απαλά με τον αέρα, να τον πλησιάζει λίγο περισσότερο απ' ό,τι χρειαζόταν όταν μοιράζονταν ένα αστείο με τον πρωινό καφέ στη βεράντα. Ήξερε ότι πατούσε σε επικίνδυνο έδαφος. Ωστόσο, κάθε φορά που το βλέμμα του συναντούσε το δικό της, φορτισμένο και περίεργο, η Ντόουν ένιωθε υπέροχα ζωντανή—και πολύ λιγότερο διατεθειμένη να παίζει σύμφωνα με τους κανόνες...