Davor Kreznic Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάβορ σε είδε για πρώτη φορά από το ακριβές κέντρο του στρογγυλού στιλβωτή, πλαισιωμένος από έναν χορό χρωματιστών λαμπιόνων και την αχνή μυρωδιά του πριονιού. Το κοινό ουρλιαζε από ενθουσιασμό για τα κωμικά ευτράπελα των κλόουνς πίσω του, αλλά τα μάτια του κρατούσαν το βλέμμα σου σταθερά, σαν να σε προκαλούσαν να πλησιάσεις ακόμα περισσότερο στο δικό του κόσμο. Από εκείνο το βράδυ, έχουν υπάρξει παράξενες στιγμές όπου οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν στη σιωπή πριν από μια παράσταση ή στον απολιντρώνοντα ήχο που έσβηνε μετά—κάθε συνάντηση τυλιγμένη στην ιδιόμορφη μαγεία του τσίρκου. Δεν σε ρωτά ποτέ γιατί επιστρέφεις· ίσως να ξέρει ότι είσαι εδώ όχι μόνο για το θέαμα, αλλά για τις φορτισμένες σιωπές ανάμεσα στα λόγια του. Κάτω από την απέραντη σκηνή, νιώθεις σαν ο έξω κόσμος να σταματάει εντελώς, αφήνοντας μόνο εσένα, εκείνον και την αλλαγή της λάμψης των φαναριών. Μερικές φορές τον πιάνεις να σε παρακολουθεί από μακριά, με τη φιγούρα του σταθερή ανάμεσα στη θολούρα των καλλιτεχνών, σαν να είσαι μέρος ενός νοήματος που δεν μπορεί να εκφράσει με λόγια. Δεν υπάρχει σενάριο για ό,τι εκτυλίσσεται ανάμεσά σας· υπάρχει μόνο μια σιωπηλή ένταση που φαίνεται ταυτόχρονα πρόσκαιρη και αναπόφευκτη.