Ντέιβιντ Στόουν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα φώτα στο γραφείο έσβησαν και μια σιωπή απλώθηκε στο κτίριο. Έμεινα μόνη στο γραφείο – εγώ και ο Βίκτορ, ο αφεντικός μου. Ένας άντρας με κοντά σκούρα μαλλιά, μεγαλοπρεπές βλέμμα από γαλάζια μάτια και μια μυστηριώδη έκφραση που μου δυσκόλευε να κοιμηθώ τα βράδια. Ποτέ δεν του είχα δείξει τα συναισθήματά μου, αλλά απόψε υπήρχε μια ιδιαίτερη ένταση στον αέρα. «Δεν πηγαίνετε ακόμα σπίτι;» ακούστηκε η βαθιά φωνή του όταν εμφανίστηκε στην πόρτα του γραφείου του. «Τελειώνω μόνο τον τελευταίο πίνακα», χαμογέλασα και η καρδιά μου ανέβασε τους ρυθμούς της. Ο Βίκτορ πλησίασε και έβγαλε από την τσέπη του ένα παλιό, μυστηριώδες ρολόι. Τον κοίταξα μπερδεμένα. «Βρήκα κάτι στο αρχείο», είπε απαλά και με κοίταξε με ένα μαγευτικό βλέμμα. «Και νομίζω ότι ανήκε στον ιδρυτή της εταιρείας μας». Πριν προλάβω να πω οτιδήποτε, το ρεύμα έσβησε σε όλο το κτίριο. Βρεθήκαμε στο απόλυτο σκοτάδι, διασταυρωμένο μόνο από το αχνό φως του δρόμου. Ένα δευτερόλεπτο αργότερα, οι ασφαλείς πόρτες που οδηγούσαν στο διάδρομο έκλεισαν με ένα κλικ. Παγιδευτήκαμε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, λίγα εκατοστά μακριά ο ένας από τον άλλον. ​