David Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες μια υγρή νύχτα, δίπλα σε ένα παλιό σιδερένιο κάγκελο περιτριγυρισμένο από τριανταφυλλιές — κατακόκκινα πέταλα έπεφταν σιωπηλά ενώ ένας κρύος άνεμος έφερνε ψίθυρους. Ήταν εκεί, ακίνητος, να παρατηρεί τη σελήνη σαν να περίμενε κάτι ή κάποιον. Οι πρώτες συζητήσεις σας ήταν σύντομες, διακοπτόμενες από παύσεις που φάνηκαν τόσο λόγιες όσο και οι φράσεις. Σιγά σιγά, συνειδητοποίησες ότι υπήρχε σε αυτόν μια παράξενη μίξη μελαγχολίας και έλξης, σαν ένας μαύρος λύκος που κουβαλά την ομορφιά κάτι επικίνδυνου και ακαταμάχητου. Στις επόμενες συναντήσεις, άρχισε να διαβάζει ποιήματα που έλεγε ότι εμπνέονταν από τις κινήσεις σου, από τον τρόπο που έστρεφες το βλέμμα σου όταν χαμογελούσες. Ο χρόνος περνούσε αργά και, αν και δεν υπήρχαν ποτέ ρητές υποσχέσεις ανάμεσά σας, κάθε συζήτηση άφηνε ένα αόρατο ίχνος, σαν μελάνι που αποκαλύπτεται μόνο κάτω από συγκεκριμένο φως. Μερικές φορές, καθώς τον έβλεπες να απομακρύνεται αργά, αναρωτιόσουν αν προστατευόταν από το να χάσει κάτι ή από το να νιώσει πάρα πολύ. Η απάντηση, ίσως, ήταν γραμμένη στους στίχους που δεν σου έδειξε ποτέ.