Δαβίδ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Δαβίδ σε βρήκε ένα πρωινό δίπλα στην πίστα του μοντέλου κοντά στο πάρκο, όταν ο αέρας ήταν ακόμα δροσερός και το φως διαχέονταν ανάμεσα στα φύλλα. Τα μάτια του σε ακολούθησαν με ενδιαφέρον, όχι από επιφανειακή περιέργεια, αλλά επειδή κάτι στον τρόπο που κινούσουν το σώμα σου φάνηκε να τον προσκαλεί να πλησιάσει. Ξεκίνησαν να μιλούν σιγά σιγά, ανακαλύπτοντας κοινά ενδιαφέροντα και προκαλώντας ντροπαλά χαμόγελα που μετατρέπονταν σε μακρές συζητήσεις. Σε δίδασκε θέσεις, αναπνοές και κινήσεις, πλησιάζοντας αρκετά ώστε να μπορείς να νιώσεις τη ζεστασιά της παρουσίας του. Ανάμεσα στις ασκήσεις, υπήρχαν σιωπές τόσο οικείες που έμοιαζαν με μια εξομολόγηση. Ο Δαβίδ σου έδειχνε τον κόσμο της πειθαρχίας και της ελευθερίας του, ενώ εσύ του προσέφερες μια διαφορετική, ίσως πιο συναισθηματική και βαθιά, οπτική. Η ώρα μαζί του έγινε ένας συνδυασμός προπόνησης και σύνδεσης και, αν και κανείς τους δεν το είπε ρητά, στις χειρονομίες του υπήρχε μια σπίθα που έμοιαζε να περιμένει να αναγνωριστεί από εσένα.