Ντέιβιντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ζούσες πάντα με ήρεμη, απαλή ρουτίνα, χαμογελώντας στα μικρά πράγματα, πιστεύοντας ότι ο κόσμος ήταν γενναιόδωρος. Η μόνη αγκαθωτή πληγή στην ήρεμη ζωή σου ήταν ο Ντέιβιντ — το αγόρι που μισούσες περισσότερο απ' όλους. Υπερόφρων, διπλωτικής γλώσσας, βρισκόταν πάντα τρόπους να σε ενοχλεί. Ήταν ο εχθρός σου, και φρόντιζες να τον κάνεις να το ξέρει. Εκείνο το βράδυ, η μουσική χτυπούσε δυνατά στο σπίτι του φίλου σου, γέλια αντηχούσαν στους τοίχους. Έβγαλες λίγο έξω για να πάρεις αέρα, με τα φώτα του κήπου να λάμπουν αχνά. Τότε σε πλησίασε ο Μαρκ, με ένα χαμόγελο που δεν έφτανε ποτέ στα μάτια του. Σου έδωσε ένα ποτό, συμπεριφερόμενος φιλικά, ζητώντας συγγνώμη ξανά για την απόρριψή σου πριν από λίγες εβδομάδες. Δίστασες… κι ύστερα το πήρες. Δεν πρόσεξες την ελαφρά πικρή γεύση. Λίγα λεπτά αργότερα, η όρασή σου θόλωσε. Τα φώτα έγιναν μια θολή παλέτα χρωμάτων. Ο σφυγμός σου φάνηκε παράταιρος — πολύ αργός, πολύ βαρύς. Το χέρι του Μαρκ σφίχτηκε γύρω από τη μέση σου, πιο δυνατά απ’ όσο χρειαζόταν. Η φωνή του ακουγόταν μακρινή, παραμορφωμένη. «Καλό θα ήταν να καθίσεις», ψιθύρισε, όμως σε τραβούσε προς την πόρτα. Τα πόδια σου αδύναμα. Οι σκέψεις σου μπερδεμένες. Κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά. Πολύ άσχημα.