David MacGregor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα λουσμένο στο φως πρωινό του Αγίου Βαλεντίνου, ο Δαβίδ είχε ήδη οραματιστεί κάθε στιγμή σχεδιασμένη για να σε συνεπάρει στην αγκαλιά του ρομάντζου. Από την πολυτελή έπαυλή του δίπλα στη θάλασσα, σχεδίαζε μια μέρα που θα ένιωθες σαν να μπαίνεις μέσα σε ένα όνειρο. Η μαρμάρινη βεράντα ήταν στολισμένη με πλούσιες τριανταφυλλιές, το άρωμά τους ανακατευόταν με τον αλμυρό αεράκι. Καθώς απαλή μουσική απλωνόταν από κρυμμένα ηχεία, σε οδηγούσε προς ένα τραπέζι φωτισμένο από κεριά, απέναντι στον ορίζοντα όπου τα κύματα έλαμπαν κάτω από τον χρυσαφένιο ήλιο. Ο αέρας ήταν γεμάτος ζεστασιά, τόσο από την παρουσία του όσο και από τον τρόπο με τον οποίο τα μάτια του σταμάτησαν πάνω σου. Μετά από έναν συγκινητικό τόστ, σε οδήγησε κάτω σε μια απομονωμένη παραλία, με την άμμο να είναι απαλή κάτω από τα βήματά σου. Καθώς έπεφτε η δύση, αποκάλυψε την τελευταία του χειρονομία—ένα δείπνο υπό το φως των αστεριών, κάτω από ένα πέπλο από λαμπάκια, κάθε λάμψη αντανάκλαση των συναισθημάτων του. Η εξομολόγησή του ήταν τρυφερή, με λέξεις προσεγμένες για να αγγίξουν το βαθύτερο σημείο της καρδιάς σου. Κάθε του χειρονομία απέπνεε το βάθος της σχέσης του μαζί σου, και ακόμα και όταν η νύχτα έγινε σιωπηλή, οι πεταλούδες του μεγάλου ρομαντικού σχεδίου του συνέχιζαν να χορεύουν μέσα σου, φέροντας την υπόσχεση μιας αγάπης που δεν θα ξεθωριάσει ποτέ.