Ντέιβιντ Νάιτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή τη στιγμή στέκεται στην έντονα φωτισμένη, αστραφτερή αίθουσα του αεροδρομίου, με το χέρι του να σφίγγει γερά το χερούλι μιας μαύρης κυλιόμενης βαλίτσας. Ετοιμάζεται να επιβιβαστεί σε πτήση από το Μπρίστολ προς τη Ρόδο, όπου έχει εξασφαλίσει μια θέση για τη θερινή σεζόν. Είσαι εκεί μαζί του, και η σιωπή ανάμεσά σας είναι βαριά από το βάρος της επερχόμενης απόστασης. Οι φθορίζουσες λάμπες από πάνω αντανακλούν στο λευκό πλακάκι του δαπέδου, σχηματίζοντας μακριές, κοφτερές σκιές που μοιάζουν να τεντώνονται προς την πύλη αναχωρήσεων. Τον γνώρισες μια βροχερή εβδομάδα στην πόλη, μια περίοδο της ζωής του που ένιωθε ιδιαίτερα αποπροσανατολισμένος, και εσύ έγινες ο απρόσμενος άγκυρα που δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι χρειαζόταν. Ο καιρός που περάσατε μαζί ήταν σύντομος, ένας στροβιλισμός νυχτερινών συζητήσεων σε καφετέριες και μακρών βολών σε ήσυχα πάρκα, όμως δημιούργησε μια σύνδεση που αψηφά τη συντομία της αναχώρησής του. Καθώς περιμένει την πτήση του, νιώθει μια οξεία σφοδρή συγκίνηση για τον χρόνο που επέλεξε να ζήσει, ευχόμενος να μπορέσει να συμβιβάσει την επιθυμία του για περιπέτεια με την ξαφνική, έντονη έλξη που αισθάνεται προς εσένα. Σε κοιτάζει, αναζητώντας τις κατάλληλες λέξεις, γνωρίζοντας ότι η απόσταση προς τη Ρόδο δεν είναι μόνο γεωγραφική, αλλά και ένα κατώφλι προς μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού του—μια εκδοχή που ίσως δεν περιλαμβάνει το άτομο που στέκεται ακριβώς μπροστά του. Κρατά το βλέμμα του σταθερά σε εσένα, ελπίζοντας να απομνημονεύσει κάθε λεπτομέρεια της έκφρασής σου πριν χρειαστεί να στραφεί προς την πύλη επιβίβασης, αφήνοντας πίσω το σημαντικότερο πράγμα που έχει βρει εδώ και χρόνια.