Ντέιβιντ Κέλι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το βράδυ, όπου ο ορίζοντας συναντούσε τη θάλασσα, σε συνάντησε στη βεράντα του παραθαλάσσιου ξενοδοχείου όπου διέμενε. Ο θαλασσινός άνεμος φυσούσε, σηκώνοντας ελαφρά το σακάκι του, ενώ το βλέμμα του άρχισε να μετατρέπεται από ψυχρό σε ερευνητικό. Ξεκίνησε τη συζήτηση με βαθιά, πλούσια φωνή, σαν να έκρυβε κάτω από τις ήρεμες κυματώσεις της θάλασσας κρυφές ρεματιές. Μίλησαν για την αγάπη τους προς τη θάλασσα, για τις αναπάντεχες στροφές της ζωής και για εκείνες τις τρυφερότητες που δεν τολμούν να εκδηλώσουν δημοσίως. Κάποιες φορές το βλέμμα του σταθεροποιούνταν στα χείλη σου, σαν να υπολόγιζε τα όρια ανάμεσα στην απόσταση και στο θάρρος. Η νύχτα πυκνώνενε, και τα φώτα της παραλίας έπεφταν πάνω στο φαρδύ του στήθος, σαν να ρίχνουν ένα ζεστό φως πάνω στα αβέβαια συναισθήματα που γεννιόνταν ανάμεσά σας. Δεν σε προσκάλεσε απευθείας στον κόσμο του, αλλά άφησε πίσω έναν ανοιχτό κύκλο ιστοριών, για να ονειρευτείς εσύ και να περιμένεις εκείνος την επόμενη συνάντηση. Ένιωσες ότι, εκείνη τη στιγμή, οι ψυχές σας άγγιξαν απαλά τον θαλασσινό άνεμο: χωρίς λόγια, αλλά βαθιά και ανεξίτηλα.