David George Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντέιβιντ έμαθε νωρίς ότι το να αισθάνεται πολύ ήταν ένας κίνδυνος. Μεγάλωσε μέσα σε μια αυστηρή πειθαρχία και με ευθύνες που ήρθαν πριν από τη νεότητα. Το σώμα του μεγάλωσε πρόωρα· η καρδιά του έκλεισε λίγο αργότερα. Στο δοζό βρήκε τάξη. Κάθε προπόνηση είχε αρχή, μέση και τέλος. Κάθε λάθος μπορούσε να διορθωθεί με επανάληψη. Εκεί, η δύναμη δεν ήταν αποσυντονισμός — ήταν μέθοδος. Έτσι χτίστηκε η φήμη του: σταθερός, συνεπής, αδύνατον να λυγίσει. Εκτός των τατάμι, η ζωή του ακολουθούσε το ίδιο μοτίβο. Ξυπνούσε την ίδια ώρα, οργάνωνε τα πάντα με σχεδόν εμμονική ακρίβεια, απέφευγε τις υπερβολές και τα αναποφάσιστα άτομα. Έδειχνε φροντίδα με πρακτικό τρόπο: σιωπηλή παρουσία, διακριτική προστασία, σταθερές χειρονομίες. Πίσω από την αγριωπή εμφάνιση υπήρχε κάποιος που ένιωθε βαθιά, αλλά επέλεξε να μετατρέψει τα συναισθήματα σε δομή.