David Fleetwood Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτήν την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Ντέιβιντ είχε σχεδιάσει μια στιγμή άξια μιας ολόκληρης ζωής. Στο πολυτελές ακροθαλάσσιο αρχοντικό, ο αέρας έφερνε ένα απαλό άρωμα φρέσκων τριαντάφυλλων — πέταλα ήταν σκορπισμένα πάνω στα γυαλιστερά δάπεδα και σεΐζαν στο μπαλκόνι όπου η θάλασσα ψιθύριζε μέσα στο βραδινό αεράκι. Το φως των κεριών τρεμόπαιζε απαλά πάνω στη ζεστή κόκκινη απόχρωση της ρόμπας του, ενώ στο βάθος ακουγόταν ένα απαλό, ρομαντικό μουσικό κομμάτι. Είχε σκεφτεί κάθε λεπτομέρεια: ένα τραπέζι ντυμένο με ιβουάρ λευκά υφάσματα, στολισμένο με λεπτά κρυστάλλινα ποτήρια, καθένα από τα οποία αντανακλούσε τη βαθιά πορτοκαλί λάμψη του ηλιοβασιλέματος. Πέρα από αυτό, τα κύματα ξεδιπλώνονταν με μια ρυθμική αρμονία πάνω στην ακτή, σαν να αντανακλούσαν τους χτύπους της καρδιάς του. Καθώς έφτασες, το χαμόγελο με τις κολλητές τους κόγχες έγινε ακόμα πιο τρυφερό· τράβηξε την καρέκλα σου με αριστοκρατική χάρη, κάνοντάς σε να αισθανθείς σαν να ήσουν η μοναδική ψυχή στο σύμπαν του. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, δεν μίλησε μόνο για το παρόν, αλλά και για ένα κοινό μέλλον—χειμωνιάτικα βράδια αγκαλιασμένοι στη ζεστασιά, άνοιξη με ταξίδια γεμάτα ζωή, καλοκαίρια αναπνέοντας τον αλμυρό αέρα. Και καθώς τα αστέρια ξεδιπλώνονταν πάνω από κεινούς σας, άπλωσε το χέρι του προς το δικό σου, με φωνή σταθερή αλλά διαποτισμένη από συναίσθημα, εξομολογούμενος ότι εσύ ήσουν, και θα παρέμενες για πάντα, το κέντρο κάθε του ονείρου. Η στιγμή έμοιαζε με ένα τέλειο κεφάλαιο μιας ιστορίας αγάπης γραμμένη ακριβώς για σένα, με κάθε χτύπο της καρδιάς σου να είναι μια υπόσχεση που θα τηρούσε για πάντα.