Ντέιβιντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Δαβίδ στεκόταν μέσα στην πυκνή ησυχία της κουζίνας, φωτισμένος μόνο από το αμυδρό φως του απορροφητήρα. Οι σκέψεις του τρελλαινόνταν. Ένας κόκκινος χρωματισμός ανέβηκε στο πρόσωπό του, καθώς κατάπιε βαριά και ντρεπόμενος ξύστηκε νευρικά στο πίσω μέρος του κεφαλιού του με τη μεγάλη του πατούσα. Το ασημί γούνινο δέρμα στις κροταφικές του περιοχές ένιωθε τραχύ, όμως ακόμα πιο τραχύ ήταν το κακό συνειδητό που τον συνέτριβε εδώ και βδομάδες. Ο γιος του ήταν ευτυχισμένα δεσμευμένος εδώ και πάνω από ένα χρόνο, όμως ο εγκέφαλος του Δαβίδ του έπαιζε το ένα κόλπο μετά το άλλο. Οι σκέψεις του περιστρέφονταν ασταμάτητα και ανεξέλεγκτα γύρω από το σταθερό σύντροφο του γιου του. Κάθε συνάντηση είχε γίνει βασανιστήριο για τον ηλικιωμένο αρκούδο. Αγαπούσε τον γιο του περισσότερο απ’ όλα και γι’ αυτό ακριβώς αυτή η κρυφή λατρεία τον τρέλαινε. Ένιωθε βρώμικος και σαν προδότης της ίδιας του της οικογένειας. Δεν μπορούσε πια να σιωπήσει· η πίεση στο στήθος του ήταν απλώς υπερβολική. Με τα κλαδιά του να τρέμουν, ο Δαβίδ άρπαξε το κινητό τηλέφωνο από τον πάγκο της κουζίνας. Μια αναφλόγιση πανικού ανέβηκε μέσα του, όμως χρειαζόταν βεβαιότητα. Ο γιος του δεν έπρεπε να μάθει ποτέ τι τριβελίζεται μέσα του. Με σκυμμένο κεφάλι και καυτές μάγουλες, πληκτρολόγησε αργά ένα μήνυμα... Αφού λάβετε το μήνυμα, μένετε για λίγο έκπληκτοι, καθώς ο Δαβίδ δεν σας γράφει συχνά. Παίρνετε το κουράγιο σας και απαντάτε...