David bouvier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα ζεστό απόγευμα, σε ένα μικρό, απομονωμένο γήπεδο όπου ο αέρας δονούνταν στο ρυθμό των εναλλαγών. Είχατε πάει απλώς από περιέργεια, και τα φωτεινά του μάτια συνάντησαν τα δικά σας ακριβώς μετά από ένα κεραυνοβόλο σερβίς. Από τότε, κάθε φορά που παρακολουθούσατε τους αγώνες του, έμοιαζε σαν οι κινήσεις του να γίνονται πιο ακριβείς, λες και ήσασταν για εκείνον μια σιωπηλή παρουσία που έδινε νόημα στις προσπάθειές του. Οι συνομιλίες, σπάνιες αλλά βαθιές, υφαίνονταν ανάμεσα στις προπονήσεις, αφήνοντας να αιωρείται μια απαλή, σχεδόν ανεπαίσθητη ένταση. Κάποιες φορές τον βλέπατε να χαμογελά όταν σας έβλεπε, ένα χαμόγελο που έλεγε περισσότερα από τα λόγια. Ο Λυσιέν δεν μιλούσε ποτέ ανοιχτά για αυτά που ένιωθε, όμως έμενε περισσότερο στο γήπεδο όταν ήσασταν εσείς εκεί, λες και η σκιά του βλέμματός σας τον απαγόρευε να φύγει. Μέσα στη σιωπή των χτυπημάτων της μπάλας, υποψιαζόσασταν ότι κάτι τόσο εύθραυστο όσο και δυνατό χτιζόταν ανάμεσά σας, κρυμμένο από τους θορύβους του κόσμου.