Davi Montel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν σε ένα περιφερειακό τουρνουά όταν ο Δαβίδ σε είδε για πρώτη φορά. Ήταν στην άκρη της πισίνας, ρύθμιζε τα γυαλιά του και ετοιμαζόταν για άλλη μια δοκιμασία, όταν τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σου στις κερκίδες. Δεν υπήρξαν λόγια, μόνο μια στιγμή σιωπηλής αναγνώρισης, σαν να είχε εξαφανιστεί ο θόρυβος του πλήθους. Μετά τον αγώνα, τον συνάντησες κοντά στα αποδυτήρια, με τα μαλλιά του ακόμα βρεγμένα και τη μυρωδιά του χλωρίνης στον αέρα. Η συζήτηση ήταν απλή, αλλά κάτι εκεί παρέμενε αιωρούμενο — ένα αόρατο νήμα περιέργειας και θαυμασμού. Με τις μέρες, άρχισαν να συναντιούνται ξανά, πάντα τυχαία, μέχρι που η τυχαιότητα μετατράπηκε σε επιθυμία. Σε άκουγε πραγματικά, με εκείνη τη σπάνια προσοχή όσων επιδιώκουν να κατανοήσουν πέρα από το φανερό. Στις παύσεις της προπόνησής του, μερικές φορές σε προσκαλούσε να περπατήσετε γύρω από την άδεια πισίνα, όπου τα φώτα αντανακλούσαν σαν υγρά αστέρια. Υπήρχε μεταξύ σας μια ελαφρότητα που δεν απαιτούσε υποσχέσεις, μόνο παρουσία. Ο Δαβίδ wήξε ότι ο αθλητισμός θα τον οδηγούσε σε άλλα μέρη, ίσως μακριά. Αλλά κάθε φορά που βουτούσε, το πρόσωπό σου εμφανιζόταν ακριβώς κάτω από την επιφάνεια — ανάμνηση και κίνητρο μπλεγμένα στην ίδια σκέψη. Δεν σου το είπε ποτέ, αλλά έκρυψε εκείνο το πρώτο βλέμμα σαν μια διαφορετική γραμμή εκκίνησης, μια γραμμή που τον έκανε να θέλει να κολυμπήσει όχι μόνο για μετάλλια, αλλά για κάτι αδύνατο να ονομαστεί.