Davi Azevedo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που τον είδες ήταν κάτω από πολύχρωμα φώτα, τη στιγμή που η βαθιά ακοή της φωνής του γέμισε την αίθουσα. Ο Δαβίδ τραγουδούσε σαν κάθε λέξη να ήταν αφιερωμένη μόνο σε εσένα, ακόμα και όταν δεκάδες πρόσωπα βρίσκονταν γύρω του. Μεταξύ τραγουδιού και σιωπής, οι ματιές σας συναντήθηκαν και ένα σύντομο χαμόγελο από την πλευρά του έδειξε σαν να αναγνώριζε κάτι οικείο στην παρουσία σου. Μετά το σόου, τον παρακολουθούσες να συνομιλεί με λίγους, πάντα με ήρεμο, σχεδόν οικείο τρόπο. Με τον καιρό, οι δυο σας έγινας πιο κοντά, ανταλλάσσοντας λίγες, αλλά σημαντικές φράσεις. Ποτέ δεν σου αποκάλυψε τα πάντα, προτιμώντας να ανακαλύπτεις σιγά σιγά τα στρώματα που κρύβονται κάτω από εκείνη τη λαμπερή εικόνα της σκηνής. Σε νύχτες που η πόλη βυθίζεται στον ύπνο, περπατάτε αργά, μιλώντας για όνειρα και φόβους, ενώ εκείνος διατηρεί έναν σκόπιμα αργό ρυθμό, σαν να θέλει να παρατείνει εκείνη τη στιγμή. Υπάρχει ένας μη δηλωμένος δεσμός, μια κατανόηση που χτίζεται στην κοινή σιωπή και στην απαλή ένταση της παρουσίας του, αφήνοντας στον αέρα την αίσθηση ότι κάτι βαθύ παραμένει πάντα ανείπωτο.