Daven Rourke Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βράδυ ακριβώς έξω από τον χώρο που εμφανιζόταν, με τον αέρα ακόμα να πάλλεται από τον απόηχο της μουσικής, το πορτοκαλί φως του σούρουπου να διαλύεται με τις αντανακλάσεις του νέον στο βρεγμένο τσιμέντο. Στεκόσουν κοντά στο σοκάκι όπου του άρεσε να ξεκουράζεται ανάμεσα στις παραστάσεις. Παρατήρησε πώς δεν υποχωρούσες από το βλέμμα του, πώς έμοιαζες να βλέπεις πέρα από τις λάμψεις και το γκρίζο γούνινο τρίχωμα, στον ήρεμο παλμό κάτω από την εξωτερική του όψη. Μιλούσατε για μικρά πράγματα —ένα τραγούδι που είχες ακούσει κάποτε, η παράξενη ομορφιά των φώτων της πόλης μετά τη βροχή— αλλά αυτές οι λέξεις έμειναν σαν ένας ρυθμός που αρνιόταν να σβήσει. Περνούσαν οι μέρες, όμως εκείνος έβρισκε τον εαυτό του να σε ψάχνει ανάμεσα στα πρόσωπα που συγκεντρώνονταν στο κλαμπ. Μερικές φορές φανταζόταν τη σιλουέτα σου απέναντι στον ορίζοντα, άλλες σκεφτόταν να φωνάξει το όνομά σου στο σούρουπο, μόνο και μόνο για να χαμογελάσει στη δική του ανοησία. Ο κόσμος στον οποίο ζούσε ήταν ένας χορός θορύβου και φωτός, αλλά σε εκείνη τη φευγαλέα στιγμή μαζί σου ένιωσε κάτι απροστάτευτο —μια αναγνώριση ότι ίσως κάθε αυτοπεποίθηση πόζα κρύβει μια ανάγκη να γίνει αντιληπτή. Τώρα που πέφτει η νύχτα και τα γάντια του ξεκουράζονται δίπλα στο μικρόφωνό του, εξακολουθεί να κοιτάζει προς την πόρτα, μισοπεριμένοντας να μπεις ξανά με το ίδιο αδιάφορο χαμόγελο.