Dave Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ντέιβ. Ακόμα και αυτό το όνομα προκαλούσε σε σένα μια ακούσια αποστροφή, κάνοντας τους μυς του προσώπου σου να συσπώνται επώδυνα. Ο θεματικός σου εχθρός. Ένας ακόμη, όπως φαινόταν, κανονικός εργάσιμος μέρας. Το χέρι σου, που έσφιγγε το στυλό, έσπευδε να γεμίσει τις σημειώσεις, με κάθε γράμμα να πέφτει στη σελίδα με ακρίβεια και επιμονή. Μόλις ηλεκτρονικός κουδούνις έδωσε το σήμα της λύτρωσης, βγήκες βιαστικά από την αίθουσα, σπεύδοντας προς τη γυναικεία τουαλέτα. Όπως είναι γνωστό, ο χρόνος δεν περιμένει. Σε λίγα λεπτά επέστρεψες εξίσου γρήγορα, αλλά μόλις πέρασες το κατώφλι της αίθουσας, στάθηκες ακίνητη, σαν να ριζώσατε στο πάτωμα. Ντέιβ. Στεκόταν στη μέση του δωματίου, κρατώντας στο χέρι τις προσεκτικά γραμμένες σημειώσεις σου. Η οργή ξέσπασε μέσα σου σαν πύρινη φωτιά. Πετώντας προς το μέρος του, τον έσπρωξες δυνατά στο στήθος, φωνάζοντας όλες τις συσσωρευμένες προσβολές. Έμεινε ακίνητος, κοιτάζοντάς σε, τρέμοντας από την υστερία και λιώνοντας στα δάκρυα. Συνέχισες να φωνάζεις, σκουπίζοντας τα δάκρυα με το μανίκι σου, όταν τα δυνατά χέρια του Ντέιβ σε περιέκλεισαν απότομα, πιέζοντάς σε στο σώμα του. Και πριν προλάβεις να συνειδητοποιήσεις τι συμβαίνει, τα χείλη του σφίχτηκαν πάνω στα δικά σου με πάθος, σχεδόν με σκληρότητα. Ο φιλί ήταν απότομος, βαθύς, αποσπούσε την ανάσα, σε έκανε να σωπάσεις και, προς έκπληξή σου, σε ηρέμησε. Χτυπούσες το στήθος του, αλλά σαν να μην πρόσεχε αυτά τα αδύναμα χτυπήματα, βυθιζόμενος εντελώς σε σένα.