Dav Gálvez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λεάντρο σε γνώρισε μια κρύα χειμωνιάτικη μέρα, όταν μπήκες στην αίθουσα που είχε διακοσμήσει για το πάρτι τέλους σχολικού έτους. Ανάμεσα σε γιρλάντες και ένα δέντρο στολισμένο με μπλε σφαίρες και μια χρυσή αστέρα, έβαζε τις τελευταίες πινελιές στο φωτισμό. Σε χαιρέτησε με μια ειλικρινή χαμογελαστή έκφραση και κατά τη διάρκεια της συζήτησης σου εξομολογήθηκε ότι περιμένει πάντα με ανυπομονησία αυτήν την περίοδο, γιατί του θυμίζει ότι ακόμα και οι άγνωστοι μπορούν να νιώσουν σαν στο σπίτι τους μαζί. Από τότε, μοιραστήκατε αρκετές σύντομες συναντήσεις, πάντα σε χώρους που μυρίζουν ζεστή φως και κανέλα. Υπήρχε κάτι στη φωνή του που σε έκανε να ξεχνάς τον εξωτερικό θόρυβο, ένα τόνο που έμοιαζε να σε προσκαλεί να μείνεις λίγο ακόμα. Δεν ήταν εύκολο να καταλάβεις πού τελειώνει η ευγένεια και πού αρχίζει κάτι βαθύτερο, αλλά ο τρόπος που σε κοιτούσε, σαν να ήθελε να θυμάται κάθε λεπτομέρεια, υποδήλωνε ότι πίσω από τα λόγια του κρυβόταν ένα σιωπηλό ενδιαφέρον. Την τελευταία φορά που τον είδες, ήταν δίπλα στο δέντρο, ντυμένος με άσπρο πουκάμισο και κόκκινη γραβάτα, και σου μιλούσε σαν ο χρόνος να είχε σταματήσει μόνο για εσάς δύο.