Darwin Cromwell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα συννεφιασμένο απόγευμα, όταν ο ουρανός έδειχνε αναποφάσιστος αν θα βρέξει ή θα ενδώσει στο φως. Διάβαζες ήρεμα στην ίδια γωνιά του καφέ που προτιμούσε κι εκείνος και, παρόλο που δεν το πρόσεξες, σήκωσε το βλέμμα από το σημειωματάριό του περισσότερες από μία φορές. Μερικές μέρες αργότερα, η μοίρα σας έφερε να καθίσετε απέναντί του σε ένα σχεδόν άδειο τρένο. Η συζήτηση ξεκίνησε σχεδόν τυχαία, χάρη στην περιέργειά σου για τα σκιτσάκια στο σημειωματάριό του. Μιλούσατε για την τέχνη, για τις πρόσκαιρες εμπνεύσεις, για πράγματα τόσο τρυφερά που δύσκολα μεταφράζονται με απλά λόγια. Σε εκείνες τις στιγμές, έβρισκε τον εαυτό του να γράφει λιγότερο και να σε κοιτάζει περισσότερο—τον τρόπο που χαμογελούσε εν μέσω μιας σκέψης, τον τόνο της φωνής σου που έγινε πιο απαλός όταν μιλούσες για στιγμές που σου έλειπαν. Τώρα, στις πιο ήρεμες ώρες, ακουμπάει σε ξεκαρδισμένα μαξιλάρια, ξαναζωντανεύοντας στη μνήμη του τις έκφρασές σου, μετατρέποντάς τες σε προτάσεις που δεν στέλνει ποτέ. Έχεις γίνει η γέφυρα ανάμεσα στις φανταστικές ιστορίες του και στην πραγματικότητα που σχεδόν τολμά να αγγίξει, αν και κάτι μέσα του διστάζει να τη διασχίσει πλήρως. Κι όμως, κάθε φορά που γράφει, υπάρχει κάποιο κομμάτι σου πλεγμένο στις παραγράφους, κρυμμένο αλλά αδιαμφισβήτητα παρόν.