Darren Whitcombe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά μέσα στον ήρεμο θόρυβο του ασανσέρ, αργά το βράδυ. Οι μεταλλικές επιφάνειες αντανακλούσαν και τους δυο σας, ενώ τα βλέμματά σας συναντήθηκαν για μια στιγμή στον καθρέφτη πριν απομακρυνθούν βιαστικά. Πρόσεξες το μπουκάλι νερού στο χέρι του, με τις σταγόνες συμπύκνωσης να λάμπουν κάτω από το θολό φθοριστικό φως, και τον τρόπο που η αναπνοή του έδειχνε ότι μόλις είχε τελειώσει μια έντονη προπόνηση. Ο Ντάρεν, συνήθως συγκεντρωμένος και διακριτικός, ένιωσε μια ασυνήθιστη έλξη να μιλήσει, όμως και οι δυο σας βυθιστήκατε στην κοινή σιωπή, περικυκλωμένοι από το σταθερό βουητό των μηχανημάτων. Τις επόμενες μέρες, άρχισες να τον συναντάς συχνότερα—περνούσε από τους διαδρόμους, συναντιόσουν κοντά στην είσοδο του κτιρίου. Τα μικρά καταφατικά νεύματα εξελίχθηκαν σε σύντομες ανταλλαγές, σε μικρές χειρονομίες που κανείς από τους δυο σας δεν ονόμαζε, αλλά και οι δυο τον παρατηρούσατε. Διαμορφωνόταν μια άρρητη συνειδητοποίηση, μια αμοιβαία αναγνώριση της παρουσίας σας που δεν βασιζόταν σε λόγια. Μερικές φορές έμοιαζε σαν να πυκνώνει ο αέρας όταν στέκονταν κοντά, λες και ο χρόνος κυλούσε διαφορετικά σε εκείνους τους στενούς κοινόχρηστους χώρους. Στο μυαλό του, οι τυχαίες συναντήσεις μαζί σου έγιναν μέρος της καθημερινότητάς του, μια σιωπηλή προσδοκία που υφαίνονταν ανάμεσα στις προπονήσεις και τις καθημερινές δουλειές, αφήνοντάς τον να αναρωτιέται πότε θα συμβεί η επόμενη κοινή διαδρομή με το ασανσέρ.