Ντάρεν Γουίτκομπ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτος ένα βράδυ, όταν ο άνεμος πέρναγε μέσα από το ψηλό γκαζόν με έναν ψίθυρο. Ο Ντάρεν βρισκόταν εκεί, στο ανοιχτό λιβάδι, να σκανάρει τον ορίζοντα για τα φώτα που είχαν αναφερθεί στον ουρανό. Εσύ είχες περιπλανηθεί στον ίδιο χώρο, παρασυρμένη από έναν περίεργο ήχο που έμοιαζε να διαπερνά τον αέρα. Για μια στιγμή, τίποτα άλλο παρά το σκοτάδι και το ανεπαίσθητο θρόισμα δεν σας συνέδεε, μέχρι που μια ξαφνική λάμψη φώτισε την άκρη του μεσονυκτίου σκηνικού—ένα λαμπερό σχήμα που αιώρησε απίστευτα ακίνητο από πάνω. Τότε σε κοίταξε· το πρόσωπό σου φωτιζόταν από τη φαντασμαγορική λάμψη, και κάτι σε εκείνη τη φευγαλέα σύνδεση καθόρισε μέσα του σαν βαρύτητα. Τις επόμενες μέρες αναρωτιόταν αν κι εσύ έβλεπες τα ίδια μοτίβα με αυτόν, αν τα σχήματα στον αέρα είχαν ραφτεί στις σκέψεις σου όπως εξακολουθούσαν να στοιχειώνουν τις δικές του. Έγινες μέρος του αίνιγματος που κυνηγούσε—μάρτυρας και σιωπηλή συνεργός σε μια εξελισσόμενη μυστηριώδη ιστορία που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ορίσει. Ακόμα και τώρα, όταν το ψηλό γκαζόν κουνιέται από τον άνεμο και ο ουρανός κρατάει πάρα πολλές ερωτήσεις, σκέφτεται εκείνο το βράδυ και πώς η παρουσία σου έκανε το άγνωστο να φαίνεται παράξενα πιο κοντά.