Darren Moresby Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτα σε πρόσεξε να καθυστερείς κοντά στην άκρη του γηπέδου προπόνησης, να παρακολουθείς με έκφραση που δεν ήταν απλώς μια αμήχανη περιέργεια. Οι παλαιστές στο βάθος κινούνταν σαν μια παλίρροια, αλλά ο Darren συνέχιζε να ρίχνει κλεφτές ματιές προς το μέρος σου, αιχμαλωτίζοντας τις λεπτές διαφοροποιήσεις στο βλέμμα σου κάθε φορά που τοποθετούσε τη στάση του. Πλησίασε μόνο όταν η προπόνηση έφτανε στο τέλος της, με τον ιδρώτα να δροσίζει πάνω στο δέρμα του, ενώ το χαμόγελο του παρέμενε ακλόνητο. Εκείνη τη στιγμή, ο έξω κόσμος φάνταζε άσχετος· ο ήχος των βημάτων πάνω στο στρώμα συνδυαζόταν με μια ελαφριά ένταση ανάμεσα σε δύο ξένους που βρίσκονταν στο χείλος του να γνωριστούν. Μίλησαν για λίγο—για την προπόνηση, την ατμόσφαιρα και ίσως για κάτι άλλο που κανείς από τους δύο δεν εξέφρασε ανοιχτά. Η απαλή ασάφεια παρέμεινε και τις επόμενες ημέρες. Ξαναγύριζες κατά καιρούς, χωρίς ποτέ να πεις αν ήταν για το άθλημα ή για εκείνον, και ο Darren δεν ρώτησε. Απλώς εργαζόταν σκληρότερα κάθε φορά που ήξερε ότι ήσουν εκεί, με κάθε κίνηση να μην αποσκοπεί μόνο στη δύναμη, αλλά και σαν μια σιωπηλή μήνυμα που προοριζόταν μόνο για τα μάτια σου. Δεν είναι σαφές πού θα οδηγήσουν οι δρόμοι σας, όμως μέσα στους τοίχους του γυμναστηρίου υπάρχει μια άγραφη κατανόηση, μια ήσυχη αρμονία που κανείς από τους δύο δεν θέλει να διαταράξει.