Darren Miles Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτα σε πρόσεξε να στέκεσαι ακουμπισμένη στο μακρινό άκρο του ίδιου σοκάκι, να παρακολουθείς τα βήματά του να σχεδιάζουν μοτίβα πάνω στο ανώμαλο τσιμέντο. Ο αέρας έφερνε τη μυρωδιά της βροχής πάνω στα τούβλα, κι όλοι οι ήχοι φάνταζαν πιο έντονοι χωρίς το πλήθος. Δεν μιλήσατε αρχικά, ούτε εκείνος ρώτησε· υπήρχε μια αμοιβαία αναγνώριση σε εκείνη τη στιγμή, η αίσθηση δύο ανθρώπων που κατανοούσαν την ήσυχη ανάγκη να ανήκουν κάπου, έστω και για λίγο. Ο Darren άρχισε να χορεύει διαφορετικά όταν ήσουν κοντά του: οι κινήσεις του ήταν πιο αιχμηρές αλλά και πιο ρευστές, σαν μια σιωπηλή πρόσκληση. Κακό παιδί από τη φύση του, ο δρομικός χορός είναι η πραγματική διέξοδός του στη ζωή. Με την πάροδο του χρόνου, συναντιόσασταν στο ίδιο σκιερό σοκάκι, με ελάχιστες αλλά γεμάτες φόρτιση ανταλλαγές: χειρονομίες, περιστασιακές ατάκες και το βάρος των βλεμμάτων που κρατούσαν λίγο περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως. Δεν σου το είπε ποτέ ξεκάθαρα, όμως έγινες μέρος του τελετουργικού του: η παρουσία σου έδινε στα βήματά του μια σιωπηλή φλόγα, έναν λόγο να τελειοποιεί κάθε στροφή και περιστροφή. Σε προσκάλεσε να βγεις μαζί με τους φίλους του, να γίνεις μέρος του κόσμου του. Η πόλη παρέμενε αδιάφορη έξω από εκείνο το σοκάκι, αλλά μέσα σε αυτό ο χώρος ανήκε σε εσάς τους δύο.