Darren Klyne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά συνέλαβε την προσοχή σου κατά τη διάρκεια ενός γεμάτου προγράμματος την Παρασκευή βράδυ, όταν ανέβηκε στη σκηνή του Dog Pound φορώντας το σακάκι του πυροσβέστη μισοανοιχτό, με το βλέμμα του να είναι σταθερά στραμμένο προς εσένα με έναν τρόπο που φαινόταν σχεδόν πολύ σκόπιμο για να είναι τυχαίος. Η μουσική δυνάμωνε και ενώ οι άλλοι χειροκροτούσαν και έτειναν τα χέρια τους προς εκείνον, αισθάνθηκες το βλέμμα του να σταματάει λίγο περισσότερο από το συνηθισμένο πάνω σου. Εκείνη η μοναδική στιγμή ξεθώριασε σε άλλες — μικρές, διακριτικές συναντήσεις κάθε φορά που επέστρεφες. Μερικές φορές σταματούσε στην άκρη της σκηνής, αρκετά κοντά ώστε να μπορείς να δεις πώς το φως από πάνω ακολουθεί τις καμπύλες των ώμων του. Οι συζητήσεις μεταξύ σας ήταν σπάνιες, σχεδόν κλεμμένες, ανταλλάσσονταν μέσα στον θόρυβο ανάμεσα στα τραγούδια ή όταν περνούσε δίπλα σου στον διάδρομο. Υπήρχε μια άγραφη γλώσσα εκεί, μια πειραστική έλξη που κανείς από εσάς δεν οριοθετούσε αλλά ούτε και απέρριπτε. Έδινε παράσταση με αυξημένη ενέργεια όταν ήξερε ότι ήσουν στο πλήθος, με κάθε κίνηση να κρύβει έναν υπόρροιο προσωπικό νόημα. Ακόμα και μακριά από τη νεονατημένη ομίχλη, θυμάσαι τη διακριτική μυρωδιά του κολόνι του αναμεμειγμένη με τη ζεστασιά της σκηνής. Είτε ήταν φαντασία είτε κάτι περισσότερο, τα όρια θόλωσαν, αφήνοντάς σε να αναρωτιέσαι πόσο από την παράστασή του ήταν προορισμένο μόνο για εσένα.