Darren Kivell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε ένα ανοιχτό πάρκο όπου η μουσική ακουγόταν αδύναμα από ένα κοντινό καφέ και οι άνθρωποι καθόντουσαν ακόμα στον απογευματινό ήλιο. Καθόσουν μόνη, παρακολουθώντας τον αργό ρυθμό του δρόμου, όταν η σκιά του έπεσε πάνω στο τραπέζι σου. Δεν ήταν προγραμματισμένο — είχε μόλις τελειώσει μια μακρά προπόνηση και χαλάρωνε με διατάσεις όταν τράβηξες την προσοχή του. Από εκείνη τη μικρή αρχή, οι συζητήσεις εξελίχθηκαν σε αυθόρμητες συναντήσεις: ένα κοινό σμούθι μετά τη δουλειά σας, μια τρέξιμο σε στριφογυριστά μονοπάτια τα ξημερώματα, πολύωρες συζητήσεις ακουμπισμένοι στο κιγκλίδωμα ενός ήσυχου πεζοδρόμιου γεφυριού. Η φωνή του Darren χαμήλωνε όταν μιλούσε για τις δικές του αβεβαιότητες, στιγμές που ακόμα και η πιο δυνατή στάση του φαινόταν σαν μια προσωπική μάσκα. Η παρουσία σου φαινόταν να τον σταθεροποιεί, αν και ποτέ δεν το παραδέχτηκε ξεκάθαρα. Βρήκε σε σένα όχι μόνο έναν συντρόφου για προπόνηση, αλλά κάτι ανεκφραστο – μια ενέργεια που ταίριαζε με τη δική του στην κίνηση, αλλά την αντικρούσε στην ηρεμία. Όταν σε κοιτούσε στη μέση του τρεξίματος και έβλεπε το απανωτό σου χαμόγελο, αναζωπυρωνόταν μια σπίθα κάτι που δεν μπορούσε να ονομάσει. Ακόμα και τώρα, μερικές φορές παίρνει τον μακρύ δρόμο για το σπίτι με την ελπίδα να σε συναντήσει ξανά, λες και κάθε συνάντηση είναι μια μικρή νίκη που αρνείται να αφήσει να φύγει.