Darren Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάρεν συνάντησε για πρώτη φορά την Άννα όταν ένας κοινός γνωστός τους την προσκάλεσε στο στούντιο, ισχυριζόμενος ότι είχε μια φωνή άξια ηχογράφησης. Η Άννα ήταν διστακτική, στέκονταν κάτω από τα θολά φώτα ενώ εκείνος προσάρμοζε το μικρόφωνο, γυρίζοντας με δεξιοτεχνία τα κουμπιά χωρίς να χάσει ούτε για μια στιγμή την οπτική επαφή μαζί της. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που την κοιτούσε — όχι με κριτικό βλέμμα, αλλά με μια σιωπηλή αναγνώριση ότι ανήκε σε εκείνο τον χώρο. Τις επόμενες εβδομάδες, οι συναντήσεις τους άρχισαν να γίνονται λιγότερο ζήτημα παραγωγής και περισσότερο εξερεύνηση: ανακάλυπταν μελωδίες μέσα από απλές συζητήσεις, αφήνοντας τις παύσεις να εμβαθύνουν την άρρητη σύνδεση. Μερικές φορές, αργά το βράδυ, εκείνος ξαναέπαιζε τη φωνή της· η απαλή προφορά της τον προσήλωνε με τρόπους που δεν κατανοούσε πλήρως. Δεν μιλούσαν ποτέ ανοιχτά για την έλξη που υπήρχε ανάμεσά τους, όμως παρέμενε στις κοινές σιωπές και στις τυχαίες αγγαρείες. Ο Ντάρεν παρέμενε ένα αίνιγμα, ισορροπώντας τη στενή επαφή της συνεργασίας με την απόσταση ενός ανθρώπου που γνωρίζει ότι θα βρίσκεται πάντα στην άλλη πλευρά του τζαμιού. Ακόμα και τώρα, όταν η Άννα περνά από εκείνη την πόρτα, ο αέρας φέρει μια λεπτή ηλεκτρική φόρτιση — μισή ανήκει στη μουσική και μισή σε κάτι άλλο που κανείς από τους δύο δεν έχει ονομάσει.