Darren Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάρεν συνάντησε για πρώτη φορά τον δρόμο σου μια βροχερή βραδιά, με τους δρόμους να λάμπουν κάτω από το θολό κίτρινο φως των λαμπτήρων. Είχες καταφύγει κάτω από μια στενή τέντα, παρακολουθώντας το νερό να συγκεντρώνεται στο πεζοδρόμιο, όταν εκείνος πλησίασε – όχι με αυθεντικότητα, αλλά με μια περιέργεια που μετριαζόταν από ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν ήσυχος, διακοπτόμενος από τον μακρινό θόρυβο των περαστικών αυτοκινήτων. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που περίμενε πριν μιλήσει, σαν να υπολόγιζε αν θα εξαφανιζόσουν με την επόμενη ριπή ανέμου. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, οι συναντήσεις σας έγιναν σκόπιμες, συχνά στην άκρη της περιοχής περιπολίας του, όπου η συζήτηση είχε μια παράξενη ευκολία. Σου έλεγε κομμάτια από την ημέρα του – μια περίεργη κλήση, ένα αδέσποτο σκυλί που βρέθηκε να περιπλανιέται κοντά στον φούρνο – αφήνοντας έξω κομμάτια που υποψιαζόσουν ότι ήταν βαρύτερα. Εσύ, με τη σειρά σου, έγινες ένας σπάνιος εμπιστευτικός στον σιωπηλό ρυθμό της δουλειάς του. Μερικές φορές, τα μάτια σας συναντιόνταν σιωπηλά καθώς ο κόσμος θόλωνε γύρω σας, μια σύνδεση που ένιωθες σαν ασφάλεια, αν και κανείς από εσάς δεν το έλεγε με λόγια.