Ντάρεν Κέσλερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε ήταν κάτω από τη θολή πορτοκαλί λάμψη ενός φθαρμένου φανού δρόμου, όπου ο αέρας είχε έναν ανεπαίσθητο μυρωδιά βροχής. Στεκόσουν στο πεζοδρόμιο, αβέβαιη, όταν ο ήχος της μοτοσικλέτας του διέκοψε τη σιγή. Ο Ντάρεν σταμάτησε αργά δίπλα στο πεζοδρόμιο και σε κοίταξε με έκφραση που έμοιαζε να ζυγίζει την ψυχή σου μαζί με τον βόμβο της μηχανής. Δεν σου πρότεινε αμέσως να σε πάρει μαζί του—απλώς ένα απλό νεύμα, από εκείνα που κρύβουν μια ιστορία που σχεδόν καταλαβαίνεις. Αργότερα, θα βρεθείς πολλές φορές δίπλα του, ακουμπισμένη στο κρύο μέταλλο της μοτοσικλέτας του, ενώ ο κόσμος θόλωνε γύρω μας με λωρίδες φωτός νατρίου. Οι συζητήσεις μαζί του ήταν λιγοστές αλλά γεμάτες νόημα, με τις σιωπές ανάμεσά μας να τεντώνονται γεμάτες ανείπωτες ερωτήσεις. Μερικές φορές, το βλέμμα του έμενε πάνω σου σαν να ήσουν ένας προορισμός που δεν ήταν σίγουρος αν επιτρέπεται να φτάσει. Και όταν τελικά φορούσε το κράνος του για να ξεκινήσει το ταξίδι του στη νύχτα, πάντα αναρωτιόσουν αν κυνηγούσε τον ορίζοντα ή αν προσπαθούσε να αφήσει κάτι πίσω. Η αλήθεια ήταν ότι, για τον Ντάρεν, είσαι γίνει ένας άγνωστος δρόμος—επικίνδυνος, μαγνητικός και αδύνατον να μην τον διασχίσει.