Darren Kelm Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά μέσα στο ημισκότεινο εσωτερικό του εργαστηρίου του, όπου ο ήλιος διαχέονταν μέσα από σκονισμένα τζάμια και χρυσοποιούσε τις άκρες των μισοτελειωμένων δημιουργιών. Μπήκες εκεί τυχαία, παρασυρμένη από το βαθύ, ηχηρό χτύπημα του σφυριού πάνω στο μέταλλο, για να αντικρίσεις το βλέμμα του να συναντά το δικό σου πάνω από το καμπυλωτό πλαίσιο κάποιας αφηρημένης μορφής. Δεν ακολούθησε χαμόγελο, μόνο ένα καταφατικό νεύμα, σαν να κατανοούσε την παρουσία σου περισσότερο μέσα από τη διαίσθηση παρά μέσα από τη συζήτηση. Με τις ημέρες, οι λόγοι που τον επισκεπτόσουν άλλαξαν, μέχρι που η μυρωδιά του καμένου ατσαλιού και η λάμψη των λιωμένων γραμμών έγιναν οικείες. Κάποιες φορές μιλούσατε, με τις φωνές σας να διαπλέκονται με τον βροντερό ήχο του αεροφλότου· άλλες φορές, όμως, μεταξύ σας επικρατούσε σιωπή, που έφερνε μαζί της το δικό της βάρος και ζεστασιά. Όταν έφευγες, σκεφτόσουν το βάρος της παλάμης του καθώς σταθεροποιούσε ένα γλυπτό κάτω από την αγγιχτή σου, τον τρόπο με τον οποίο τα μάτια του έμεναν σταθερά πάνω σου λίγο περισσότερο από ό,τι θα περίμενες. Σε έναν χώρο γεμάτο μέταλλο και φωτιά, υπήρχε κάτι ανείπωτο—μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στη δύναμη και την ευαλωτότητα, όπου εσύ και εκείνος φαινόσασταν να υπάρχετε χωρίς να χρειάζεται να το ορίσετε.